چندين و چند وقت است که حس می کنم طراحی اين صفحه اشکال دارد. ياد ايامی افتادم که به جای رايانه، قلم می فرسودم. راستش اين دل صاحب مانده بدجوری هوس قلمفرسايی کرده. سفرنامه سرزمين وحی هم تشنه مکتوب شدن است تا وبلاگی (شايد تمامش را آوردم همين جا). چند صباحی دل می کنم از صفحه لعنتی کيبورد و لبيک می گويم به ندای کتابت، تا آنچه نا ديدنی است آن بينم.... همين.