"ما رو هم دعا کن. خيلی مخلصيم. خودت می دونی که چقدر محتاج دعائيم. چشمت که افتاد حتماً دعام کن.
بچه ام کنکور داده، دعا کن قبول بشه. دعا کن شوهر خوب، نشد، عروس خوب نصيب فرزندم بشه. ديگه سفارش نمی کنيم..."
گمان کنم بدانی اين جملات تا کجا بدرقه مسافر آن سرزمين می شود. سفارش به همه چيز و همه کار، الا گردن نهادن به بندگی. کارت درست شده و تا چند ساعت ديگر مسافر طياره عشقی. تا حال فقط در پرنيان خواب می ديدی که مهمان خالقی. تا حال فقط در جعبه جادو مبهوت جلوه کعبه اش می شدی. تا حال فقط خواب بودی و خواب. مدارکت را هول هولکی مرتب می کنی. همسر محترم هم هولت می کند تا زودتر همه چيز مرتب تر شود. نگاهی به بليت می اندازی تا مطمئن شوی مال خودت هست. نخير، مسافر شدی رفت. پس بجنب تا مستی و خماری از سرت نپريده. تا 2 بامداد روز پريدن، بارت را نبسته ای. تا بلندت نکنند از رو نمی روی. آنقدر بازی بازی می کنی تا صدای شريکت را در می آوری. کمتر از ده ساعت ديگر عازمی. عزمی بی بديل. جزمی راسخ. هيچ کدامش هم دست خودت نيست. بيدار شو؛ ببين به کجا می برندت. ببين به کجا عازمی. ببين به چه خوابی. ببين چه راحت خواستت. فقط با چشمت پذيرای اين دعوت باش. زحمتی به خودت نده. فقط بپذير. بپذير که او پذيرفتت...
81/5/20
10:10