بعضی دوستان تلفناً و حضورتاً و اينترنتاً و ... شاکی شده اند که "مگر تو زبان نداشتی خداحافظی کنی و از ما حلاليت بطلبی؟! شايد حلالت نمی کرديم." (بابا، انصاف تان را شکر!) آقا ما را می گوييد، مانديم معطل که معذرت خواهی کنيم يا واقعاً حلاليت بطلبيم. لذا از همين تريبون مقدس مراتب تعذر و تشکر خود را از تمام دوستان و بستگان و آشنايان و ساير بازماندگان اعلام می دارم. حلال مان کنيد اول جوانی...
(ديگر نه تاريخ می زنم نه ساعت... بی خيال زمان و مکان... زنده باد بعد چهارم...)