"مهران مديری" مجموعه سازی است با کلی موافق و مخالف. موافقينش او را آدمی مسلط به ادبيات تلويزيون و دوربين می دانند و مخالفينش فردی جلف و افراط گرا. اگر از حساسيت هر دو طيف کم کنيم، به اين نتيجه می رسيم که "مديری" آدمی است اثرگذار در وادی طنز به خصوص از نوع تصويريش. در کار اخيرش (مجموعه "پاورچين") دست به قلم نبرده و فقط جايگاه مديريتش را تثبيت کرده. يک تيم نويسنده در اختيار گرفته، يک سرپرست برايشان گذاشته و کادر تهيه را هم برای اولين بار به کار گرفت و شد آن چيزی که هر شب شاهدش هستيم. البته "مديری" سابقه خوبی در "خودکشی هنری" دارد: جُنگ های "77"، "1+77"، "پلاک 14"، "ببخشيد؛ شما؟!"، "طنز 80" و همين "پاورچين". هر شب برنامه را رساند و کسانی هم از روی دستش ياد گرفتند. بازيگرش، تدوينگرش و نويسنده اش. "مهران غفوريان" به زحمت در ساخته های قبلی "مديری" جا شد و در مجموعه های قالب شده اش به شبکه سوم سيما، سياه مشق های تکنيکی "مديری" را با چاشنی لودگی و نفهمی کپی زد. "مهدی مظلومی" همان آموخته های تصويری از همکاری با "مديری" را در "بدون شرح" تکرار کرد. کارگردان "پاورچين" به دور از همه جنجال ها دو سالی استراحت کرد و گذاشت تا زيردستانش نفسی بکشند و خودی نشان دهند تا سر بزنگاه در ابتدای پخش مذبوحانه و سردستی معجون ناهمگون "زير آسمان شهر 3" (که آدم را ياد دنباله های "جان سخت" و "جيمز باند" می اندازد) برگ برنده اش را از همان آستينی که برای همه رو کرده در آورد و آنچنان بُردی به دستپختش بدهد که در فاصله زنگ های تفريح مدارس پايتخت، در کنج حياط، دخترکان پريشان زلف به نيت خاکمال کردن غرور گروه رقيب، "برره ای " می رقصند. به نظر من، "مهران مديری" هنر و قدرت رقصاندن هر قشری را دارد. مگر نمونه نقضی پيدا شود...
تکمله: اينجانب هيچ نسبتی با "مهران مديری" ندارم. فقط بيننده و پيگير کارهايش هستم.