در ادامه مطلب قبلی؛
شبکه اول روز بيست و هشتم صفر (11/2/82) فيلم سينمايی "پيغام" يا "الرساله" و يا به اصطلاح خودمون "محمد(ص) رسول الله" رو پخش کرد. فکر کنم دفعه پنجم يا دهم بود. هر پنج بار يا ده بار رو هم همه نشستند ديدند. "مصطفی عقاد" سوری که تو هاليوود درس سينما خونده، آنچنان اثری ساخته که بعد از 27 سال هنوز هم اکثر سکانس هاش نفسگيره. "آنتونی کوئين" فقيد، بازی تو اين فيلم رو بهترين ثمره عمرش دونسته. کشور ايتاليا و مراکش و ليبی برای ساخت فيلم بسيج شدن. "موريس ژار" آهنگساز چند ماه تو باديه های عربستان خاک توفان شن خورد تا تونست موسيقی جاودانه فيلم رو با پانصد تا نوازنده ارکسترال بسازه. آکادمی امل و عقب افتاده صهيونيستی اسکار، به لج، فقط موسيقی فيلم رو نامزد کرد که اون هم بهش ندادن. طراحی صحنه، طراحی لباس، طراحی چهره پردازی، طراحی صحنه های نبرد، بازی دلنشين همه بازيگرها، کارگردانی حرفه ای، موسيقی بی نظير و در کل يک فيلم ديدنی هيچ بهره ای از منت گذاری آکادمی های رنگارنگ سينمايی نبرد و به طبع ذات مقدسش، همونطور پاک و تر و تميز موند تا به حال. به نظر من سکانس فتح مکه در اين فيلم، جزو تکاندهنده ترين سکانس های تمام عمرم هست. بازم بگيد هنر نزد ماست. نميدونم اگه اين فيلم رو ماها ميساختيم به کدوم عشقش ميخواستيم بند کنيم. حتماً کل فيلم ميشد ماجرای ماه عسل ابوسفيان و هند تو باغهای مصفای طائف.