داوود ميرباقری بعد از مجموعه "امام علی(ع)" و فيلم "مسافر ری" دست به ساخت يک مجموعه تاريخی مذهبی ديگه زده که مثل کارای قبليش از تم نخ نما شده ی مرد و زن عاشق و البته هر دو عاشق اميرالمؤمنين(ع) استفاده کرده. اين ملت دل خوش به ملودرام و مثلث و مربع و گاهی n ضلعی های عاشقانه هم زود جلوی دل رو ول ميدن که: ايناهاش ... اون زمان هم عشاق اهل بيت(ع) اهل حال بودن. اين تمی که ميرباقری پيش گرفته به درد همون فيلم شسته رفته و حرفه ايه "آدم برفی" ميخوره نه روايت های تاريخی مذهبی. درسته که اون زمان هم عشق بوده خيلی آتيشی تر و داغ تر و شيک تر از عشقهای نخاله ای و تفاله ای اين زمانه؛ اما اين هم دليل نميشه که آدم برداشت خيلی آزادی از روايت های عشقی داشته باشه. زمان پخش مجموعه "امام علی(ع)" از هر کسی از جريان قسمت پخش شده قبل ميپرسيديد، ميگفت: بابا هيچی... هنوز وردان دنبال قطامه. کل بار داستان رو دوش "چنگيز وثوقی" و "ويشکا آسايش" بود. "آسايش" بعد از اين مجموعه، رفت لندن و طراحی صحنه خوند بعد هم برگشت تو فيلم معمولی "ساحره" (ميرباقری) و فيلم مبتذل "عشق+2" (کريمی) بازی کرد بعد هم شد طراح صحنه "دنيا" (مصيری) و بعد هم طراح صحنه "معصوميت از دست رفته" (ميرباقری) همونی که اول مطلب ذکرش رفت. حالا چطور تونسته تعليمات اپرايی تأتر لندن رو به اينجا منتقل کنه، بعد از پخش اين مجموعه معلوم ميشه. خدا اين آقای ميرباقری رو برای ملت عاشق پيشه ما نگه داره که منتظرن داستان عاشقانه قوم لوط رو زودتر شاهد باشن.